В 1942 году молодой солдат Анатолий Васильевич Малинов попал на Волховский фронт, где служил телефонистом. Он ползал по замёрзшему болоту и проводил связь от передовых постов до командного пункта. У него это получалось очень ловко во многом благодаря невысокому росту. Маленький шустрый паренек легко мог схорониться в любом низком месте. Так и проползал он больше года. Но однажды, во время боя, пролежал на морозной земле более двух часов. Обстрел был такой, что невозможно было поднять голову. В результате попал в полевой госпиталь с сильным обморожением ног. Гангрены врачам избежать удалось, но чувствительность стоп отсутствовала. Было принято решение комиссовать Анатолия Васильевича в связи с состоянием здоровья. Но он на отрез отказался, так как чувствовал в себе силы и желание бороться с врагом. Его посадили на коммутатор. Затем он с больными ногами попал в зенитчики, наводчиком. Стрелял — сидя (потому что не мог стоять на ногах), но метко, за что ценили командиры и уважали однополчане. Ноги очень болели. Но и на войне есть место чуду: его вылечили, не врачи, а один солдат. Однажды он принес ведро муравьев и их личинок. Анатолия Васильевича привязали к дереву и стали растирать ему ноги муравьями. Боль была адская, но после третьей процедуры стало легче. Чувствительность стоп вернулась и через месяц он в прямом смысле слова «встал на ноги»! После прорыва блокады в 1944 году фронт сдвинулся в сторону Новгорода, где позже Анатолий Васильевич участвовал в освобождении Калуги и Пскова. Потери были колоссальные. Спали на пушках, так как в землянках было полно воды. Позже принимал участие в освобождении Эстонии и Латвии.

Закончил войну Анатолий Васильевич на бронепоезде – офицером. За военные заслуги перед Родиной Анатолий Васильевич Малинов награждён орденом Красной Звезды, медалью «За отвагу», медалью «За победу над Германией в Великой Отечественной войне 1941-1945 гг.», а вот орден «Славы» дали один на четверых, так как всем не хватило. Но для воинов достаточно было самого приказа и слов благодарности от командира. Уже после войны награждён орденом «Отечественной Войны».

Еще во время войны Анатолий Васильевич стал вести военную записную книжку, в которой «записывал войну» в стихах. В ней более 200 работ. Эта записная книжка стала настоящей семейной реликвией. А вот и одно из произведений Анатолия Васильевича:

«Телеграфист»

На фронте нашем средь болотной топи
Непросто было обеспечить связь.
Зимой под снегом торф не промерзает,
А летом и вообще сплошная грязь и вязь.
На Волхове, на Ладоге на льду.
Мне довелось начать войну подростком,
Налаживать там связь, делать сростки,
Неделями не быть на берегу.
Жила дорога ценой немалой крови
Усилий титанических солдат
С открытыми дверками машины наготове
Всё шли и шли сквозь тот кромешный ад.
Налёты с воздуха не прекращались
Ни днем, ни ночью, так за волной волна.
Зенитчики отчаянно сражались,
Накалялись стволы у пушек, аж до красна…

За время войны Анатолий Васильевич Малинов возмужал, одним словом вернулся домой настоящим офицером. Создал семью, вырастил троих детей, вложил любовь во внуков и правнуков.

По материалам сочинения «Непридуманная история одного солдата» Владимира Емельянчика, правнука Анатолия Васильевича Малинова.

Старейший житель агрогородка Волпа Анатолий Васильевич Малинов: Долгими верстами войны, или «Вспоминаем о тех, кто командовал ротами…»

В 2022 году в День народного единства в агрогородке Волпа открыли памятную табличку в честь ветерана Великой Отечественной войны, поэта Анатолия Васильевича Малинова. Установленная в рамках проекта «Память. Единство. Победа.» памятная табличка расположена на улице Мира, 5.

Сообщение Малинов Анатолий Васильевич появились сначала на СКУП «Волпа».

Вестка пра войну напаткала ў цягніку па дарозе дамоў

Нарадзіўся Кірыл Парфёнавіч Галубцоў 23 лютага 1920 года на станцыі Рэста Магілёўскай вобласці ў звычайнай сялянскай сям’і. Пасля заканчэння сямігодкі хлопец вырашыў стаць настаўнікам і паступіў у Магілёўскае педагагічнае вучылішча, дзе вучыўся ў 1938—1939 гг. Час тады быў неспакойны, над Еўропай навісла пагроза новай сусветнай вайны, і Кірыл вырашыў прадоўжыць вучобу ў ваенным вучылішчы.

Вайсковая справа заўсёды прываблівала яго, нездарма ж ён нарадзіўся 23 лютага. У 1939 годзе Галубцоў стаў курсантам Тамбоўскага Чырвонасцячнага кавалерыйскага вучылішча. Два гады вучобы праляцелі, і ў чэрвені 1941-га малады лейтэнант Галубцоў быў накіраваны для праходжання службы ў Паўднёвую ваенную акругу. Перад адпраўкай у дзеючую армію Кірыл Парфёнавіч атрымаў кароткачасовы адпачынак і паехаў у родную Беларусь. Як даўно ён не бачыў родных, колькі ўсяго яму хацелася расказаць! Але па дарозе дадому прама ў цягніку напаткала страшная навіна: Германія напала на Савецкі Саюз.

Ордэн за Сталінград уручыў Калінін

Сустрэча з бацькаўскім домам была кароткай, нядаўні выпускнік ваеннага вучылішча павінен быў тэрмінова прыбыць на месца службы. Праз паўтара месяца фашысцкія акупанты захапілі родную вёску Кірыла Галубцова і павесілі яго бацьку і брата. Хтосьці данёс немцам на сям’ю Галубцовых, паведаміўшы, што іх сын — савецкі афіцэр і камуніст. Аб гэтай страшнай трагедыі Кірыл Парфёнавіч даведаецца толькі пасля вызвалення Беларусі. А пакуль нявопытнага яшчэ афіцэра назначылі выконваць абавязкі каменданта ваеннага трыбунала. Ён павінен быў ахоўваць арыштаваных, якія падлягалі суду. Некаторыя афіцэры былі арыштаваны беспадстаўна, і вось адзін ужо асуджаны генерал паспрабаваў застрэліцца пасля вынясення прысуду. За гэты выпадак Галубцоў быў пакараны — пазбаўлены пасады і адпраўлены ў якасці камандзіра кавалерыйскага ўзвода на Сталінградскі фронт.

Можна толькі ўявіць, якая страшэнная бітва была пад Сталінградам! Кірыл Парфёнавіч быў там моцна паранены, асколкамі прабіла лобныя косці. Дарэчы, з адным асколкам ветэран пражыў усё жыццё. Восем месяцаў ён лячыўся ў шпіталі г. Элісты, здолеў выжыць, але прысуд урачоў быў суровы — не годны да страявой службы. Пасля заканчэння Сталінградскай бітвы Галубцова ў ліку іншых яе герояў-удзельнікаў запрасілі на ўрачыстае паседжанне ў Крэмль, дзе ўзнагародзілі ордэнам Чырвонай Зоркі. Ордэн уручыў асабіста старшыня Вярхоўнага Савета СССР Калінін.

Жонку знайшоў на заводзе па выпуску зброі

Афіцэра камісавалі па стане здароўя, але ён не здолеў застацца ў баку ад важных спраў і ў 1943 годзе быў накіраваны ў тылавое вучылішча г. Каўрова Уладзімірскай вобласці, дзе знахо­дзіліся ваенныя прадпрыемствы па выпуску зброі. На адным з такіх заводаў працавала 18-гадовая Тамара Волкава. Ішла вайна, жылося вельмі цяжка, але маладосць брала сваё. Кірыл спачатку звярнуў увагу на старэйшую сястру Тамары — прыгажуню Люсю, але тая абрала сабе іншага кавалера, афіцэра. Крыху пазней Тамара і Кірыл сталі сустракацца, сталі мужам і жонкай.

Зноў на фронце!

Першага кастрычніка 1944 г. у іх нарадзіўся першынец — сын Яўгеній. Здавалася б, ёсць сям’я, вайна заканчваецца — жыві паціху, ты сваё ўжо адваяваў, Кірыл Галубцоў. Але не такі ён быў чалавек, каб заседжвацца дома, калі краіна ваюе, і напісаў пісьмо генералу кавалерыі Гарадавікову з просьбай адправіць на фронт. Генерал просьбу задаволіў, і Кірыл Парфёнавіч зноў апынуўся ў дзеючай арміі ў якасці камандзіра кавалерыйскага эскадрона. Удзельнічаў у баях за Берлін, быў узнагароджаны ордэнам Айчыннай вайны другой ступені. Напрыканцы вайны кантужаны пад горадам Патсдамам, каля года лячыўся.

Цяжкасці ваеннага ліхалецця мінулі, краіна святкавала Перамогу. Кірыл Парфёнавіч як камуніст, удзельнічаў у аднаўленні разбуранай народнай гаспадаркі. Партыя накіравала яго ў Малдавію арганізоўваць работу на заводзе шампанскіх він, дзе ён займаў пасаду намесніка дырэктара. Жыццё ў пасляваеннай Малдавіі было небяспечным: па лясах хаваліся банды бандэраўцаў, якія выследжвалі савецкіх партыйных работнікаў. Не раз жыццю сям’і Галубцовых пагражала рэальная небяспека.

На Гродзеншчыне

Кірыл Парфёнавіч імкнуўся ў родную Беларусь і быў накіраваны ў г. Ліда дырэктарам дзіцячага прыёмніка. Сотні дзяцей-сірот прайшлі праз гэтую ўстанову, і кожнага трэба было адзець, абуць і галоўнае — адагрэць яго абпаленую вайной душу. Працуючы з дзецьмі, К. Галубцоў зразумеў, што неабходна ўдасканальваць веды, набытыя ў педвучылішчы яшчэ перад вайной, і паступіў у Гродзенскі педагагічны інстытут на філалагічны факультэт.

Вычыўся завочна і адначасова працаваў дырэктарам вячэрняй школы працоўнай моладзі ў Гродне. Тут, у абласным цэнтры, сям’я нарэшце атрымала асобную кватэру на вул. Віленскай і перастала “мыкацца па вуглах”. Пасля заканчэння педінстытута ў 1956 годзе дыпламаваны настаўнік накіроўваецца ў вёску адраджаць народную адукацыю. Перад ім не стаяла пытанне: ехаць у вясковую школу ці застацца ў горадзе? Калі партыя накіроўвае, значыць, трэба ехаць. Так маладая сям’я апынулася ў Шылавічах. Кірыл Парфёнавіч стаў ды­рэктарам школы, Тамара Іванаўна — біб­ліятэкарам. Праз год — новае накіраванне — у Тупічанскую школу.

Ён ніколі не хваліўся сваімі подзвігамі

Няпроста было Галубцовым з малымі дзеткамі жыць на кватэры ў чужых людзей. Каб пракарміцца, трымалі нават карову. Прыйшлося гараджанцы Тамары Іванаўне і агарод даглядаць, і карову даіць, і свіней карміць. Востра стаяла праблема з жыллём, і, калі ў Воўпе адбудавалі новы дом, адну невялічкую кватэру выдзелілі сям’і Кірыла Парфёнавіча, а сам ён пайшоў працаваць настаўнікам рускай мовы і літаратуры ў Воўпаўскую СШ. Настаўнік заўсёды быў патрабавальны, яго ўрокі адрозніваліся вобразнасцю і праўдай жыцця. І калегі, і вучні паважалі Кірыла Парфёнавіча за прынцыповасць, адкрытасць, сумленнасць і добразычлівасць. Ён ганарыўся сваімі ўзнагародамі, але ніколі не насіў іх напаказ, не хваліўся подзвігамі і з радасцю адклікаўся на просьбы дзяцей расказаць аб вайне, сустракаўся з моладдзю падчас мітынгаў і заўсёды паўтараў, што самае важнае — гэта мір.

Яго пахавалі на могілках у Воўпе

Нягледзячы на тое, што Галубцоў быў чалавекам прыезджым, жыхары Воўпы даволі хутка прынялі яго за свайго і часта звярталіся з разнастайнымі просьбамі. Як чалавек з вышэйшай адукацыяй, ён пісаў ад імя вяскоўцаў звароты і скаргі нават самому Машэраву, дапамагаў у вырашэнні бытавых праблем. Усіх выслухваў, нікому не адмаўляў. А сам з сям’ёй жыў сціпла ўсё ў той жа невялічкай кватэры з пячным ацяпленнем і без гарадскіх выгод.

Выгадаваў дваіх дзяцей — сына Яўгенія і дачку Таццяну. Але ваенныя раненні сталі ўсё часцей нагадваць аб сабе, здароўе пагоршылася, і ў жніўні 1979 годзе ва ўзросце 59 гадоў Кірыл Парфёнавіч памёр. Пахаваны на могілках у Воўпе.

Тэрэса Кудрык, настаўнік гісторыі Воўпаўскай школы

По материалам сайта районной газеты «Наш час».

Сообщение Голубцов Кирилл Парфенович появились сначала на СКУП «Волпа».

Для трубопроводного снабжения топливом воинских частей 40-й Армии, Управление Тыла ВС СССР занялось вопросом продвижения трубопровода в западном направлении Кушка — Герат. Так осенью 1984 года Геннадий Станиславович был направлен в г. Смела Черкасской области Украинской ССР Киевского военного округа, где попал в состав сформированного 1461-го отдельного трубопроводного батальона с численностью 360 человек. К 30 ноября 1984 года 1461-й батальон двумя воинскими эшелонами прибыл на станцию Кушка и сосредоточился в районе начального пункта трубопровода у н.п. Турагунди провинции Джаузджан. 1461-й батальон не вошёл в состав 276-й бригады, но для дополнительного обучения его личного состава, к нему было временно откомандировано 30 специалистов из 276-й бригады — офицеров, прапорщиков и солдат. Они на практике передавали свои навыки личному составу батальона и помогли им быстрее адаптироваться к условиям Афганистана. К январю 1985 года 1461-й батальон проложил линию трубопроводов от н.п. Турагунди до г. Шинданд, включая ответвления на аэродромы общей протяжённостью в 256 километров. В Афганистане Геннадий Станиславович был водителем КамАЗа-5320, отвечал за подвоз материальных средств, оружия, провианта. Вместе с боевыми товарищами постоянно приходилось устранять последствия аварий и диверсий со стороны не только душманов, но и мирных жителей. Коротко о службе в трубопроводных войсках можно сказать так: «Выполняли мирные задачи и днём, и ночью под пулемётным и автоматным огнём».

15 мая 1985 года Геннадий Станиславович благополучно покинул территорию Афганистана и вернулся домой. А уже через два месяца продолжил работу водителем автомобиля в родном совхозе «Волпа», в котором работает и по настоящее время. Женат, растит сына Александра. Имеет награды:

• Знак «Воин-интернационалист СССР»
• Медаль «Воину-интернационалисту от благодарного афганского народа»
• Медаль «За боевые заслуги»
• Медаль «70 лет Вооруженных Сил СССР»
• Медаль «В память 10-летия вывода советских войск из Афганистана»
• Медаль «20 лет вывода советских войск из Афганистана»
• Медаль «В память о выполнении воинского долга»
• Медаль «30 лет вывода советских войск из Афганистана»
• Медаль «70 лет Победы в Великой Отечественной войне»
• Медаль «100 лет Вооруженных Сил Республики Беларусь»

Сообщение Бритько Геннадий Станиславович появились сначала на СКУП «Волпа».